Massa, wind, ligging en vluchtlijn. Feit of fictie? - Martin van Zon

Massa, wind, ligging en vluchtlijn. Feit of fictie? door Martin van Zon

donderdag 9 maart 2017

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op een zondagmorgen een telefoontje kreeg van Gerrit van Ochten uit Asperen. Zijn zoon had tijdens het hardlopen een jonge duif van straat opgeraapt en die bleek van mij te zijn. Ik sprak met hem af om de verloren duif direct op te gaan halen. Samen met mijn jongste zoon reed ik een uurtje later richting Asperen.

Ik had Gerrit nooit eerder ontmoet, maar kende hem van zijn ongelooflijke prestaties op NPO concoursen. Ik geloof dat hij zelfs een keer de eerste acht prijzen op teletekst had staan van een concours tegen meer dan tienduizend duiven. Ik had in een reportage gelezen dat Gerrit een modale duivenliefhebber was met een hokje van enkele meters in de tuin en was daarom extra benieuwd wat voor duiven ik aan zou treffen. Gerrit vond het ook leuk dat ik op bezoek kwam en nadat we koffie hadden gedronken liet hij mij zijn duiven zien. Ik kan me nog goed herinneren dat hij een stelletje prima duiven had zitten. Tijdens de koffie had Gerrit verteld dat hij over een uurtje zijn jonge duiven verwachtte van een (op zaterdag uitgestelde) autovlucht vanuit  Morlincourt. Dat was een leuk toeval. Ik vind het namelijk altijd leuk om bij andere goed spelende liefhebbers duiven te zien thuiskomen van een vlucht.

Uit welke richting

Tijdens het duiven keuren riep Gerrit ’s vrouw dat we op moesten schieten, want de duiven konden elk moment komen. Ik liep met Gerrit mee het achterpad uit richting de straat, pal naast het blok huizen waar Gerrit woont. Daar stond zijn vrouw met enkele bekenden al op de duiven te wachten. Ik ging bij het groepje staan en vroeg aan Gerrit uit welke richting de duiven moesten komen. Gerrit wees naar het einde van de straat en in die richting hadden we een heel breed en ver uitzicht op het zuidwesten. De zon scheen door de wolken, maar de lucht was nog heel vochtig en dampig van de overvloedige regen die ‘s morgens nog gevallen was.

De duiven hadden dacht ik de wind een beetje op kop, het was in ieder geval beslist geen vlucht met de wind op staart. Al gauw waren Gerrit en ik weer over duiven aan het praten en daarom letten we eigenlijk niet goed op. “Daar komen ze!”, riep de vrouw van Gerrit plotseling en ze wees naar het einde van de straat. Toen ik opkeek wist ik niet wat ik zag. Ik kon mijn ogen haast niet geloven. Zover ik naar links en rechts kon kijken zag ik duiven aan komen. Honderden duiven kwamen steeds dichterbij en toen Gerrit begon te fluiten doken er enkele duiven naar beneden richting de hokken van Gerrit en van zijn buurman Jos de Ridder.

Ondertussen bleven er golven duiven overvliegen. Ik was werkelijk stomverbaasd. Ik wist niet dat zoiets bestond!
Ik heb mijn hele leven al duiven, maar ik heb nooit op de vluchtlijn gewoond. In Ammerstol, waar ik vroeger woonde  en ook op mijn huidige locatie Berkenwoude zie je amper een duif overkomen van de vlucht waar je aan mee doet.
Ik realiseerde me toen voor het eerst hoe oneerlijk duivensport eigenlijk is.

Teletekst

Dezelfde avond kreeg ik een telefoontje van Gerrit en hij vroeg me of ik al op teletekst had gekeken. Dat had ik nog niet en toen ik ging kijken stonden er geloof ik een stuk of zeven duiven op van Gerrit en zijn buurman Jos de Ridder. Precies het hele groepje dat ik uit die eerste koppel had zien duiken. Die duiven van Gerrit en Jos zaten natuurlijk wel in die eerste groep, dus ze waren in goede conditie, maar dat waren die andere honderden duiven ook, want die kwamen tenslotte tegelijk aanvliegen. Waarom stonden die duiven van Gerrit en Jos dan allemaal op teletekst?

Die staan op teletekst, omdat alle duiven op het moment dat ze daar vlogen (net voor de hokken van Gerrit en Jos) nog dezelfde bestemming hadden. Gerrit en Jos woonden op dat moment (en misschien nu nog wel) precies op de vlieglijn. De vlieglijn is de lijn die de grootste massa duiven bijna wekelijks vliegt richting huis. Vanaf de lossing gaat de hele meute eensgezind richting Nederland. Ze hebben op dat moment allemaal nog globaal dezelfde bestemming, maar als ze de kortste afstand van de vlieglijn bereiken en als de eerste duiven na beneden gaan vallen verandert die bestemming voor de overige duiven.

Gigantisch voordeel

Sommige duiven moeten meer naar rechts of naar links om bij hun eigen hok te komen en anderen vliegen nog steeds rechtdoor. De eensgezindheid is voorbij. De vliegsnelheid gaat zakken. We kunnen van alles bedenken, maar de duiven op de kortste afstanden zijn thuis en geconstateerd en de rest heeft nog met allerlei moeilijkheidsfactoren te maken voor dat zij thuis zijn.

Conclusie: de duiven op de kortste afstand worden vaak door een groep of door een klein groepje duiven (afhankelijk van het weer) keurig naar huis toe gestayerd en de rest die verder moet haalt nooit dezelfde snelheid meer. Natuurlijk is dit niet altijd zo. Als de duiven wind op staart hebben en de koppels hoog vliegen is het einddoel van de massa of iets daar achter ook vaak  in het voordeel. De vliegsnelheid wordt dan vaak steeds hoger.

Vanaf het moment dat ik bij Gerrit en Jos gezien heb wat een gigantisch voordeel het is om op de kortste afstand van een vluchtlijn te wonen, ben ik uitslagen gaan bestuderen in combinatie met de ligging van zogenaamde superhokken. En wat bleek? Bijna alle liefhebbers met bijnamen als 'Mister teletekst' of 'Mister Wie Heeft Ze Beter' wonen op een locatie te vergelijken met die van Gerrit en Jos. Denkt u echt dat er (om maar even in mijn eigen regio te blijven) alleen in Dordrecht mensen wonen met goede duiven? Toch staat heel teletekst regelmatig vol met liefhebbers uit Dordrecht. Als een liefhebber in Dordrecht een eerste prijs in zijn club wint is de kans aanzienlijk dat hij ook de eerste prijs wint van heel Zuid-Holland.

Buiten de vluchtlijn

Maar als iemand uit (ik noem zo maar wat) Schoonhoven, Oudewater of Woerden een eerste prijs wint in zijn club is de kans dat hij ook de eerste van het hele concours wint vrijwel nihil. Dit klopt niet en is daarom heel frustrerend voor liefhebbers buiten de vluchtlijn. En het uitspreken dat daar geen goede duiven en/of liefhebbers wonen (wat ik vaak te horen kreeg) is een vorm van arrogantie die niet past.   

De duivensport is de laatste jaren sterk geëvolueerd. De duiven worden veel vaker weggebracht, ze worden ze bij thuiskomst nog eens supersnel geconstateerd, het duivenvoer is van topkwaliteit, er is goede medische begeleiding en er zijn veel meer voedingssupplementen op de markt gebracht die de puntjes op de i kunnen zetten. De duiven vliegen hierdoor veel sneller. Na uren vliegen wordt een wedvlucht vaak achter de komma beslist. Het komt dus steeds meer aan op details. Daarom moet er iets gedaan worden aan de grote voordelen van het met heel veel duiven vliegen. Maar ook aan het grote voordeel wat duivenliefhebbers ondervinden als ze op een plaats wonen waar hun duiven bijna wekelijks met behulp van andere duiven keurig thuis worden gebracht. Dit ten behoeve van een eerlijke duivensport voor iedereen! 

Hoe we dit kunnen oplossen daar zal ik het de volgende keer over hebben.
 
© Martin van Zon, 2011

Publiceren van artikelen op een andere website dan duivenverkoop.nl is niet toegestaan, delen op bijvoorbeeld Facebook of Twitter met een doorlink naar duivenverkoop.nl is wel toegestaan.

 
 
 
 

<< Terug

Coolbird, alles voor je duiven Rohnfried One Loft Racing World League Wonderpigeon Uw advertentie hier?

Laatste biedingen

Geen biedingen gevonden

Een losplaats aanpassen vanwege de windrichting moet niet mogen.

Stand na 93 stemmen:

Eens. (67) 72%
Oneens. (24) 26%
Weet niet/geen mening. (2) 2%

Archief