Polepositions (bevoorrechte startposities) - Martin van Zon

Polepositions (bevoorrechte startposities) door Martin van Zon

woensdag 4 mei 2016

“De tijd vliegt”, een gezegde waar we niet omheen kunnen en waarvan we de betekenis het best begrijpen naarmate we zelf ouder worden. Als ik voorbeelden van gebeurtenissen in de duivensport wil opschrijven, word ik daar heel vaak mee geconfronteerd. Zo ook het volgende verhaal, waarvan ik schrok toen ik me realiseerde dat het al weer ruim 25 jaar terug plaatsvond.Ik speelde in die periode grote fond in combinatie met mijn buurman en grote vriend Ron de Jong, die helaas enkele jaren terug veel te vroeg is overleden. Toen hij een keer terug kwam van een nieuwjaarsreceptie vertelde Ron me dat hij daar kennis had gemaakt met Wim Nederstigt. Ron kwam lachend bij mij de kamer binnen lopen en zei letterlijk: "We krijgen volgend jaar een nieuw lid en die gaat in Bergambacht alles en iedereen onder de tafel vliegen. En aan zelfvertrouwen mankeert het die Nederstigt in ieder geval niet, want hij stelde zich voor als de nieuwe kampioen van Bergambacht."

Echt stammetje

Ik vond het eerlijk gezegd wel mooi dat iemand zoiets durfde te zeggen. In diezelfde periode speelde ook de legendarische Dirk Verstoep in Bergambacht, dus ik dacht bij mezelf: nou dat moet ik eerst nog eens maar zien. Nu was Dirk bepaald geen jonge-duivenspecialist, dus de echte confrontatie zou pas later plaats gaan vinden. Ik vond het prachtig dat 'Nederstigt' enkele maanden later zijn woorden meer dan waar maakte, hij speelde met de jonge duiven heel Bergambacht onder de tafel en won de ene eerste na de andere, ook in groot verband. Ook vloog hij niet met 100 duiven, maar met een 'normale' hoeveelheid. Via Ron kreeg ik een uitnodiging om eens naar de aankomst van zijn jonge duiven te komen kijken. Ik was ondertussen behoorlijk nieuwsgierig geworden naar die 'vreemde vogel' die zo hard vloog. Dus op een zaterdagmiddag gingen Ron ik op stap om naar de aankomst van de jonge duiven te gaan kijken bij Wim Nederstigt. Na een korte kennismaking nodigde Nederstigt me uit om eerst even de kweekduiven in de schuur te bekijken. Ik kreeg daar een geweldig stammetje duiven te zien: veel grijze duiven van Belgische origine. Nu begreep ik waarom hij zo zelf verzekerd was geweest op die Nieuwjaars receptie. Ik was diep onder de indruk van de kwaliteit van zijn kwekers en ook van het feit dat dit een echt stammetje was. Het was prachtig duivenweer en de duiven vlogen een mooie en echte vlucht vanuit Reims van een dikke 300 km. In enkele minuten tijd kwamen er drie duiven uit de lucht duiken, ze kwamen niet alle drie tegelijk, maar achter elkaar en een paar minuten later kwam de rest ook als rakketen uit de lucht. Wat was ik onder de indruk toen ik zag hoe geweldig deze duiven kwamen. En ook toen ik later de uitslag zag. Hij speelde heel club en de kring op een hoop en in de afdeling tegen ruim 8.000 duiven won hij: 1-2-4-16-51 enzovoorts. En zoveel duiven had hij niet mee! Hij won uiteindelijk dat eerste jaar alle kampioenschappen die er te winnen waren. Hij maakte waar wat hij op de Nieuwjaars receptie gezegd had. Die Nederstigt bleek een echte kampioen te zijn die niet alleen geweldige duiven bezat, maar er ook nog eens mee kon spelen.

Klopt geen hout van

Het volgende jaar ging het vol gas tegen Dirk Verstoep. Dirk was een fenomeen met de oude duiven en Nederstigt was met de jongen niet te verslaan. Nederstigt kwam ook regelmatig bij Dirk op bezoek, wat er afgesproken is tussen die twee weet ik niet, maar Nederstigt werd plotseling lid in een Streefkerk. Het duivenlokaal van Streefkerk ligt precies aan de andere kant van de rivier de Lek en op loop afstand van de pont. Dus geografisch gezien enkel honderden meters voor Bergambacht. Zo vloog Dirk vervolgens in Bergambacht en Nederstigt in Streefkerk, dus beide in een andere club. Ze vlogen tegen elkaar in de kring Lek en IJssel.
Ik ging wel eens naar de aankomst van die weduwnaars kijken, bij Wim Nederstigt en dat was spectaculair. Zijn weduwmannen kwamen echt altijd als een balletje uit de lucht vallen en recht op de superval. Op een keer kwam ik weer eens kijken naar een vitessevlucht en terwijl we stonden te wachten kwam er een duif aan voor de achterbuurman. Ik zag Willems gezicht betrekken. Even later kwam er een duif van weer een ander liefhebber, iets ten oosten van Willems hok. In een korte tijd arriveerde een aantal duiven van Bergambachtse liefhebbers voordat Willem een duif had. Toen kwam het eskader van Willem uit de lucht vallen. Werkelijk als raketten. De manier van aankomen was al dag en nacht verschil met de duiven in de buurt. Zijn eerst getekende voorop en binnen een paar minuten was alles thuis. Maar Willem werd door half Bergambacht verslagen. "Hier klopt geen hout van," zei Willem met verheven stem, "dit ga ik uitzoeken." Halverwege de week belde hij me op. Hij had alles tot de bodem uitgezocht en had vernomen dat de duiven van Bergambacht en Streefkerk weliswaar in dezelfde auto waren vervoerd maar niet aan dezelfde kant van de vrachtauto terecht waren gekomen. De duiven van Bergambacht hadden vlak voor de lossing met de deuren half open in het zonnetje gestaan en de kant waar de duiven van Streefkerk (dus waar Willems' duiven zaten) stonden in de donkere schaduwkant.

Een lossing in Ravenstein. De duiven voor op de foto hebben 's ochtends in de volle zon gezeten, aan de achterkant van de wagen zaten ze in de schaduw. Volgens de auteur heeft dit een grote invloed op de uitslag. © Foto: PigeonPixels

Gelijke inkorfspelregels

Enkele jaren later sprak ik Teus van Houselt. Teus was door omstandigheden lid geworden van een duiven club in Lekkerkerk, maar woonde in Krimpen a.d. IJssel. Ook Teus vertelde mij dat het soms te gek voor woorden was hoe groot de verschillen soms waren op korte vluchten tussen hem en duivenliefhebbers in zijn buurt.  Zelfde concours, andere auto of andere kant of plaats van de auto kan op korte vluchten grote verschillen opleveren. Ik weet dat hier al jaren over gesproken wordt, maar dat er nog steeds clubs zijn die tot slaande ruzie toe hun vaste plaats in de vrachtauto verdedigen. Dit klopt niet! Voor de zoveelste keer zeg ik: als we de duivensport uiteindelijk weer gezond willen maken, moeten we beginnen met eerlijke spelregels! Ook hier ligt weer een taak voor verantwoordelijke bestuurders. De duivenmanden moeten als ze niet worden overgeladen gerouleerd worden. Elke week een andere plaats in de duivenauto, zodat niet het grote voordeel bijna week voor week bij dezelfde clubs terecht komt. Ik weet dat er soms afspraken worden gemaakt om dit ook daadwerkelijk te doen, maar dat dit vaak na enige weken weer in het oude patroon vervalt. Er worden dan allerlei excuses bedacht wat vaak te maken heeft met de chauffeur of de vrachtauto, zodat hij uiteindelijk de zwarte piet krijgt. Maar het zijn uiteindelijk weer de zelfde clubs wiens manden op een riante plaats in de wagen komen te zitten.
De duivensport is de laatste jaren sterk geëvolueerd. Duiven worden steeds beter, vliegen steeds harder en houden dat langer vol. Door de elektronica is 10 seconden achterstand genoeg om 100 duiven voor je neus te krijgen. Maar de regelgeving en spelregels zijn daarin tegen stil blijven staan. Misschien wordt dit wel bewust zo gelaten door diegene die hier wekelijks voordeel van hebben. Het lijkt me toch niet zo heel moeilijk om gelijke inkorfspelregels voor de hele Nederlandse duiven sport uit te vaardigen. Maar we moeten dat natuurlijk wel willen! 

© Martin van Zon.
Publiceren van artikelen op een andere website dan duivenverkoop.nl is niet toegestaan, delen op bijvoorbeeld Facebook of Twitter met een doorlink naar duivenverkoop.nl is wel toegestaan.

<< Terug

Rohnfried Coolbird, alles voor je duiven One Loft Racing World League Uw advertentie hier?

Laatste biedingen

Geen biedingen gevonden

Een losplaats aanpassen vanwege de windrichting moet niet mogen.

Stand na 379 stemmen:

Eens. (280) 74%
Oneens. (94) 25%
Weet niet/geen mening. (5) 1%

Archief