Massa, wind, ligging en vluchtlijn. Feit of fictie? (Deel 3) - Martin van Zon

Massa, wind, ligging en vluchtlijn. Feit of fictie? (Deel 3) door Martin van Zon

zondag 26 maart 2017

Willem, Arie en Henk zijn begin twintigers en vrienden van mijn beide zoons. Leuke jongens. Alle drie een goede baan en ze waren bijna… duivenmelker geworden. Deze drie jongens zijn geboren en getogen in het dorp Berkenwoude waar ik woon. Willem is lid van de voetbal en voetbalt niet onverdienstelijk. Arie is ook lid van de voetbalclub, speelt in een lager elftal en Henk voetbalt niet (is ook een beetje te zwaar), maar is wel een echte voetbal supporter en helemaal gek van autoracen. Ik denk dat dit met z’n vak te maken heeft, hij is namenlijk automonteur.

Willem

Een paar jaar geleden kreeg Willem tijdens een voetbalwedstrijd een blessure aan z’n knie en moest een poosje rust houden. Het was in de zomer van 2009, net voor de start van het jonge duiven seizoen. In die periode was ik zoals gewoonlijk bezig mijn jonge duiven op te leren. Soms kan ik één van mijn zonen strikken omdat voor mij te doen. Zo ook die keer. Nadat ik samen met mijn zoon de duiven had ingeladen en mijn zoon op het punt stond weg te rijden, kreeg hij telefoon van Willem. Willem verveelde zich thuis en zat even later ook in de auto. Dit heeft zich een paar keer herhaald. Mijn zoon vond het leuk dat hij niet alleen hoefde te rijden en Willem vond het fijn om even van de bank af te zijn.

Arie en Henk

Mijn beide zonen komen vaak op zaterdag naar de aankomst van de duiven kijken. Willem had de duiven tijdens het opleren steeds zien vertrekken en wilde nu wel eens zien hoe het was om ze thuis te zien komen. Dus was Willem met mijn beide zonen meegekomen. Toen de eerste duiven arriveerden merkte ik aan Willems reactie hoe hij genoot van de aankomst van de duiven en toen de vlucht voorbij was kwam hij met krukken en al naar het hok toe gestrompeld om naar de duiven te kijken. Hij vroeg mij het hemd van het lijf en die week daarop was hij er weer. Hij had zelfs twee vrienden meegenomen die ook nieuwsgierig waren geworden, omdat Willem met hun enthousiast over de postduivensport had gesproken. Dat waren zijn vrienden Arie en Henk. De oude duiven moesten dat weekend ook nog thuiskomen en toen ze die als raketten uit de lucht zagen vallen waren ze helemaal om. De volgende weken  zaten ze hier steeds met z’n drieën te wachten, ik zie ze nog zo zitten met hun zonnebrillen op.

Niet eerlijk  

Geweldig vonden ze het. Het grote toeval wilde  dat bij Willem in de straat ook een duivenliefhebber was komen wonen. Een jongen ietsje ouder dan Willem en afkomstig uit Gouda. Deze jongen heet Vincent en is een zoon van een landelijk bekende speler. Deze Vincent had een prachtig hok in de tuin neergezet en zich aangemeld als lid in Lekkerkerk . Willem zag vanuit  zijn ouderlijk huis de duiven van Vincent  trainen en was, toen hij een beetje begon te begrijpen hoe de duivensport in elkaar stak, ook nieuwsgierig naar Vincents prestaties. Ik neem meestal de kring en afdelingsuitslagen eens in de maand een keer mee naar huis. Op een zaterdagmorgen zagen de vrienden die stapel uitslagen bij mij op de terrastafel liggen.  Willem, Arie en Henk doken meteen in die uitslaglijsten. Toen ze in de kringlijst  Vincents naam hadden gevonden moest ik eerst even uitleggen hoe ze zo’n lijst moesten lezen. De eerste uitslag die ze doornamen was Strombeek, de eerste vlucht met de jonge duiven: Vincent had 26 jonge duiven mee en 4 prijzen. Het toeval wilde dat een bekende naam enkele plaatsen boven hem op de lijst stond en die had al 78 duiven geconstateerd voor Vincents eerste duif. Toen waren de jongens natuurlijk heel nieuwsgierig hoeveel duiven de man er dan wel had ingekorfd. Dat bleken er 187 te zijn. Het eerste wat ze mij toen vroegen was, hoe kan het nou dat iemand met 187 duiven mee een wedstrijdje doet tegen Vincent die er maar 26 mee heeft? Ik vertelde hen dat dit als normaal gezien wordt in de duivensport en nodigde de jongens uit om even bij mij binnen op de computer te komen kijken naar de verenigingsuitslag. Ik hoopte stilletjes dat het in Vincents vereniging wel mee zou vallen. Helaas daar was het nog beroerder. Op de verenigingslijst had Vincent maar één prijs. Eén liefhebber had 38 en een andere had 35 duiven voor hem op de lijst staan. De volgende vlucht had Vincent weer eén prijs. Het hele verdere jonge duiven seizoen vloog Vincent telkens maar één prijsje en meestal achterin.

Afgeknapt

De jongens begrepen hier niets van en werden steeds meer gedesillusioneerd omdat iemand waar ze zich een beetje mee konden vergelijken (ze zouden onder dezelfde condities duiven moeten houden) zulke slechte resultaten behaalde. Ik heb de jongens uitgelegd hoe de duivensport in elkaar steekt en dat de duiven van Vincent  hun weg alleen in de polder moeten zien te vinden. En dat hij ondanks de goede duiven en de  jarenlang ervaring, het mooie hok en het voorbeeld van zijn pa en broer eigenlijk geen schijn van kans heeft om met weinig duiven in Berkenwoude fatsoenlijk te presteren tegen de massa die als een trein van Dordrecht naar Gouda raast. We zijn ondertussen twee jaar verder. Vincent heeft het in 2010 ook nog met de oude duiven geprobeerd, maar ook hier was het om moedeloos van te worden. Meestal één of twee prijsjes achterin de lijst. De drie kameraden komen zaterdags niet meer naar de duivenvluchten kijken. Willem is denk ik nog niet helemaal verloren voor de duivensport en heeft me gezegd dat hij misschien nog eens met duiven begint, maar dan wel als hij een huis kan vinden in Dordrecht of Gouda. Arie en Henk zijn compleet afgeknapt op de duivensport. En voornamelijk op de oneerlijke spelregels. Vincent is dit jaar vertrokken uit Berkenwoude en als hij ergens anders opnieuw gaat beginnen, denk ik dat hij zich wel twee keer bedenkt voor dat hij in een streek duiven gaat houden buiten de vluchtlijn. Ik ben er van overtuigd dat Vincent geen slechte liefhebber is maar dat hij nooit heeft kunnen vermoeden hoe het is om buiten de vluchtlijn als een modale jonge liefhebber duiven te moeten houden. Ik ben er van overtuigd dat ik of welke grote kampioen dan ook het 'in zijn schoenen' echt niet veel beter had gedaan!

Met 200 tegen 20

Ik kwam laatst Henk nog tegen tijdens het plaatselijke dorpsfeest, hij had een biertje op en kwam direct naar me toe. Hij vertelde mij dat hij die zomer had genoten van hoe de duiven arriveerde, maar hij vond dat er geen sport in de wereld zo oneerlijk is als de duivensport. Kijk, zei Henk, vergelijk het maar met de autosport, al ben je nog zo’n goede coureur met een Fiat Panda kan je het nooit winnen van een Ferrari. Als je in een Ferrari rijdt heb je gewoon tien keer zo veel power. Met 200 duiven tegen 20 duiven spelen is precies hetzelfde. Ik heb Vincent elke week voor Jan met de korte achternaam op die uitslag lijst zien staan. Dacht je dan echt dat ik aan zo’n oneerlijke sport mijn tijd ga verdoen? Ik kan wel wat leukers bedenken. Op dat moment kwam er een prachtige meisje op hem aflopen, fluisterde wat in z’n oor en liep weer verder. Henk keek me aan met een quasi ongeïnteresseerd gezicht, maar met een ondeugende blik in z’n ogen: ik kom volgend seizoen nog wel eens kijken, hoorde ik hem nog zeggen terwijl hij zich omdraaide en met een niet al te vaste tred dezelfde kant op liep als waarheen het meisje was verdwenen. Ik weet nog dat ik dacht: die heeft vast iets leukers in zijn hoofd dan met mij over die oneerlijke duivensport te praten!

 © Martin van Zon, 2011

Publiceren van artikelen op een andere website dan duivenverkoop.nl is niet toegestaan, delen op bijvoorbeeld Facebook of Twitter met een doorlink naar duivenverkoop.nl is wel toegestaan.
 

 
 
 
 
 

<< Terug

Rohnfried Coolbird, alles voor je duiven One Loft Racing World League Uw advertentie hier?

Laatste biedingen

Geen biedingen gevonden

Een losplaats aanpassen vanwege de windrichting moet niet mogen.

Stand na 379 stemmen:

Eens. (280) 74%
Oneens. (94) 25%
Weet niet/geen mening. (5) 1%

Archief